1300 PRACOWNIKÓW PKP LHS MA ZAPŁACIĆ ZA BŁĘDY PSL-OWSKICH NOMINATÓW ZAMOJSKIEJ SPÓŁKI

Projekt Porozumienia przedstawiony przez zarząd PKP LHS to jedno z najbardziej drastycznych uderzeń w prawa pracownicze w historii spółki. Pod przykrywką „przejściowych trudności finansowych” PSL-owscy nominaci z zarządu spółki proponują rozwiązania, które w praktyce oznaczają systemowe „okradanie” 1300-osobowej załogi, demontaż Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy i przerzucenie pełnej odpowiedzialności za sytuację Spółki na pracowników.

W mojej ocenie to nie jest dialog społeczny. To jest ekonomiczny szantaż: albo zgodzicie się na odebranie wywalczonych praw, albo będzie gorzej.

Projekt zakłada czasowe, ale w rzeczywistości długotrwałe i głębokie obniżenie wynagrodzeń. Całkowite wstrzymanie premii regulaminowej, manipulowanie podstawą mnożnika wynagrodzeń, likwidacja dodatków i świadczeń socjalnych – wszystko to razem oznacza realny spadek dochodów tysięcy rodzin, w czasie, gdy koszty życia rosną szybciej niż kiedykolwiek.

Pracownikom mówi się wprost: macie pracę, więc nie narzekajcie. To narracja nie tylko nieuczciwa, ale też skrajnie cyniczna.

Jednym z najbardziej skandalicznych zapisów projektu jest zawieszenie dodatków za pracę w warunkach szkodliwych, uciążliwych i niebezpiecznych. Służba na kolei nie jest pracą biurową. To służba w hałasie, w pyle, w skrajnych temperaturach, często w nocy, pod presją czasu i odpowiedzialności.

Te warunki nie znikają tylko dlatego, że spółka ma gorsze wyniki finansowe. Próba odebrania dodatków za taką pracę to jawne oszczędzanie kosztem zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, którzy codziennie odpowiadają za infrastrukturę krytyczną państwa.

Projekt Porozumienia przewiduje także wstrzymanie wypłaty odpraw emerytalnych nawet na 36 miesięcy. To rozwiązanie szczególnie brutalne wobec pracowników z wieloletnim stażem, którzy przez dekady budowali tę Spółkę i dziś słyszą, że „na ich odprawy nie ma pieniędzy”.

Odbieranie odpraw osobom przechodzącym na emeryturę to odebranie elementarnego poczucia godności i bezpieczeństwa na zakończenie pracy zawodowej. To nie jest oszczędność - to społeczna niesprawiedliwość.

Całkowite wstrzymanie przez pracodawcę odpisu na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych oznacza, że pracownicy zostają pozbawieni wsparcia w najtrudniejszych momentach życia: chorobie, wypadkach losowych, sytuacjach rodzinnych. Dzieje się to dokładnie w momencie, gdy to wsparcie jest najbardziej potrzebne.

Państwowa spółka infrastrukturalna rezygnuje z podstawowego instrumentu solidarności społecznej, oszczędzając na najsłabszych, zamiast szukać rozwiązań systemowych.

Projekt Porozumienia nie zawiera żadnych realnych zabezpieczeń dla pracowników:

• nie ma jasno określonych wskaźników poprawy sytuacji finansowej,

• nie ma terminów przywrócenia zawieszonych świadczeń,

• nie ma mechanizmów kontroli ze strony związków zawodowych,

• nie ma automatycznych klauzul wyjścia w razie poprawy wyników.

Co więcej - projekt nie przewiduje żadnych wyrzeczeń po stronie zarządu. Nie ma mowy o obniżeniu wynagrodzeń kadry zarządzającej, rezygnacji z premii menedżerskich, audycie decyzji ani o jakiejkolwiek odpowiedzialności za błędy popełnione przez kolejne zarządy powoływane przez ludzi Koalicji Obywatelskiej, Lewicy oraz PSL.

Tak szerokie zawieszenie postanowień ZUZP prowadzi do jego faktycznego wyłączenia jako realnego źródła prawa pracy. Jeśli dziś można zawiesić niemal wszystkie kluczowe elementy układu, to jutro każdy kolejny kryzys będzie pretekstem do kolejnych cięć.

To niebezpieczny precedens, który uderza nie tylko w pracowników PKP LHS, ale w cały system dialogu społecznego w spółkach z udziałem Skarbu Państwa.

Projekt Porozumienia nie proponuje realnej strategii naprawczej. Nie ma w nim planu zwiększenia przewozów, poprawy konkurencyjności, optymalizacji zarządzania czy odpowiedzialności decyzyjnej. Jest tylko najprostsze możliwe rozwiązanie: zabrać pracownikom.

Dlatego w obecnym kształcie Porozumienie należy jednoznacznie odrzucić . Oczekuję rozpoczęcia prawdziwych negocjacji, opartych na:

• rzeczywistym dialogu,

• sprawiedliwym podziale kosztów kryzysu,

• ochronie zdrowia i bezpieczeństwa pracowników,

• zachowaniu sensu i znaczenia ZUZP.

Pracownicy PKP LHS nie są winni tej sytuacji.

Nie mogą być jedynymi, którzy za nią zapłacą.

Pytania, które skierowałem do Zarządu PKP LHS:

1️⃣Jakie realne oszczędności finansowe przyniesie wprowadzenie proponowanych cięć?

2️⃣Jaki jest ich dokładny koszt dla pracowników – w skali miesiąca i roku?

3️⃣Czy przed przedstawieniem projektu Porozumienia przeprowadzono rzetelne analizy ekonomiczne, a jeśli tak – dlaczego nie zostały one ujawnione stronie społecznej i opinii publicznej?

4️⃣Dlaczego koszty kryzysu mają ponieść wyłącznie pracownicy, a nie kadra zarządzająca?

5️⃣Jakie konkretne oszczędności po stronie zarządu zostały wprowadzone lub zaplanowane?

6️⃣Czy analizowano alternatywne scenariusze naprawcze inne niż obniżanie wynagrodzeń i świadczeń pracowniczych? Jeśli tak – dlaczego nie zostały one przedstawione związkom zawodowym?

7️⃣Jakie będą długofalowe skutki tych decyzji dla bezpieczeństwa pracy, rotacji kadr i zdolności Spółki do realizacji zadań? Czy zarząd bierze odpowiedzialność za możliwy odpływ doświadczonych pracowników?

8️⃣Na jakiej podstawie uznano, że zawieszenie dodatków za warunki szkodliwe i niebezpieczne nie wpłynie na bezpieczeństwo pracowników? Czy sporządzono ocenę ryzyka w tym zakresie?

9️⃣Dlaczego projekt nie zawiera automatycznych mechanizmów przywrócenia zawieszonych świadczeń po poprawie wyników finansowych? Czy pracownicy mają ufać wyłącznie „dobrej woli” zarządu?

🔟Jakie konkretne wskaźniki ekonomiczne mają świadczyć o poprawie sytuacji Spółki i kto będzie je weryfikował? Dlaczego strona społeczna została pozbawiona realnej kontroli nad skutkami Porozumienia?