17 czerwca 1991 roku został zawarty „Traktat o dobrym sąsiedztwie”, w którym Niemcy zobowiązały się w artykule 20 ust. 1:
„osoby w Republice Federalnej Niemiec posiadające niemieckie obywatelstwo, które są polskiego pochodzenia albo przyznają się do języka, kultury lub tradycji polskiej, mają prawo do swobodnego wyrażania, zachowania i rozwijania swej tożsamości etnicznej, kulturalnej, językowej i religijnej bez jakiejkolwiek próby asymilacji wbrew ich woli. Osoby te mają także prawo do pełnego i skutecznego korzystania z praw człowieka i podstawowych wolności bez jakiejkolwiek dyskryminacji i w warunkach pełnej równości wobec prawa”.

Od 31 lat Niemcy nie wypełniają zobowiązań wynikających z podpisanego traktatu – dyskryminują polską mniejszość w RFN odmawiając prawa do nauki języka polskiego ojczystego.
Art. 21 ust. 2: „mimo konieczności uczenia się oficjalnego języka odnośnego Państwa, dążyć zgodnie z właściwymi przepisami prawa krajowego do zapewnienia członkom grup wymienionych w artykule 20 ustęp 1 odpowiednich możliwości nauczania ich języka ojczystego lub w ich języku ojczystym w publicznych placówkach oświatowych, jak również tam, gdzie to jest możliwe i konieczne, posługiwania się nim wobec władz publicznych”.

Do dziś w RFN nie ma ani jednej szkoły z językiem polskim ojczystym w trybie szkolnym.

Niemcy twierdzą, że finansują naukę języka polskiego ojczystego, a finansują jedynie naukę języka polskiego pochodzenia, odnosząc się do dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich 77/486/EWG z 25 lipca 1977 r.

Oznacza to, że od 31 lat co najmniej 876 tys. obywateli Rzeczpospolitej, którzy mieszkają w RFN nie mogą nauczać swoich dzieci języka polskiego ojczystego!

W niektórych landach finansują naukę języka polskiego pochodzenia dla imigrantów na podstawie dyrektywy Unii Europejskiej 77/486/EWG.

W 2021 roku koszt lekcji języka niemieckiego w Polsce jako języka ojczystego, wyniósł 236 mln zł.

Treść artykułu dostępna poniżej:

Źródło: Polska Times

#Marcin Wiącek