W programie PiS z 2019 r. nie było deklaracji likwidowania elektroenergetyki węglowej, ciepłownictwa węglowego, zwiększenia cen energii i ciepła czy zgody na zaostrzenie polityki klimatycznej. Zawarto w nim postulat rewizji i renegocjacji pakietu klimatycznego w kierunku poluzowania jego założeń.
Radykalne przestawienie polskiej gospodarki nie jest możliwe i wywołuje ogromny koszt, bo na taką transformację potrzebujemy ponad 2 bln zł! To oznacza, że do 2050 r. rocznie ok. 70 mld zł z kieszeni Polaków musimy wydawać, by zmienić obecny model wytwarzania energii i ciepła.
Musimy brać pod uwagę, że 80 proc. Polaków najbardziej obawia się nie sytuacji w ochronie zdrowia, ale wzrostu kosztów utrzymania – czyli wydatków na energię, ciepło i wywóz śmieci. To oznacza, że jeśli godzimy się na rewolucję energetyczną, to godzimy się na ubóstwo energetyczne Polaków i konieczność utworzenia programów osłonowych.
Nie możemy zapominać, że skutkiem decyzji podjętych w ostatnich miesiącach w Brukseli jest obniżka konkurencyjności polskiej gospodarki oraz wysokie ceny energii i ciepła dla milionów Polaków. Za chwilę będziemy mieli armagedon w ciepłowniach samorządowych, które będą musiały znaleźć pieniądze na zakup drożejących spekulacyjnie uprawnień do emisji CO2.
Więcej w wywiadzie dla Dziennika Gazety Prawnej.
